துவதி(புதினம்)
துவதி – துருவத்தில் வதியும் திருமகள் எழுத்தாளர் இ. தியாகலிங்கத்தால் எழுதப்பட்ட ஒரு புதினமாகும்.
| நூலாசிரியர் | இ. தியாகலிங்கம் |
|---|---|
| பதிப்பாசிரியர் | இ. தியாகலிங்கம் |
| உண்மையான தலைப்பு |
துவதி |
| செயற்பாட்டிலுள்ள தலைப்பு |
துவதி |
| நாடு | நோர்வே |
| மொழி | தமிழ் |
| வெளியீட்டு எண் |
1 |
| பொருண்மை | பொருளாதாரம், ஆண் பெண் உறவு |
| வெளியிடப்பட்டது | முதல் பதிப்பு 2025 |
| ஊடக வகை |
புத்தகம் |
| பக்கங்கள் | 171 |
| பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் |
978-1-326-10375-0 |
| அடுத்த நூல் |
வே (2024) |
கதையின் மையம்
துவதி, ஒரு இளம் பெண். புலம்பெயர்ந்த இரண்டாம் தலைமுறையினள். அவள் வாழ்க்கை பனி, வறுமை, நாணம், உடல், பணம், பார்வை, பயணம் ஆகியவற்றின் சிக்கல்களில் சிக்கியவளாக நாவல் தொடங்குகிறது. செல்வந்த நாடுகளில் வறுமை என்பது ஒரு மன அழுத்தம் மட்டுமல்ல, அடையாள அழிவும். துவதி, அந்த அழிவை எதிர்த்து, பொருளாதார வளம் தேடுகிறாள். ஆனால், அந்தத் தேடல் மன அமைதி தருகிறதா?
உளவியல் மற்றும் உடல் அரசியல்
துவதியின் உடல், தோல், மார்பு, கண்கள், நாணம், ஆசை – இவை அனைத்தும் பார்வை அரசியல் மற்றும் சுய-அரசியலாக்கம் மூலம் விவாதிக்கப்படுகின்றன. அவள் தனது அழகை இரசிக்கிறாள், மறைக்கிறாள், சந்திக்கிறாள். அவளது உடல் ஒரு பொருளாதார கருவி ஆகிறதா? அல்லது அவளது சுயம்?
பொருளாதார வளமும் ஆத்ம சாந்தியும்
துவதி பணம் தேடுகிறாள். பற்று அட்டை, குரோனர், வாடகை வண்டி, கோப்பி, இடையீட்டு ரொட்டி – இவை அனைத்தும் நவீன வாழ்வின் கட்டுப்பாடுகள். அவள் சந்திக்கும் பணக்காரர்கள், வியாபாரிகளின் அறிமுகங்கள் – அவளுக்கு வாழ்வில் வசதியைத் தருகிறார்கள். ஆனால், மன அமைதி? அவள் பணத்தில் சாந்தி தேடுகிறாள், ஆனால் பணத்தின் பசியும், பயமும் அவளைக் கடக்கிறது.
பிரதாபன் – ஒரு திருப்பம்
வயது முதிர்ந்த பிரதாபன், பணம் சம்பாதிக்கத் தெரிந்த தமிழன். அவனைத் துவதி சந்திக்கிறாள். அவன் பணத்தின் அர்த்தம், வாழ்வின் நோக்கம், உடல் அரசியல், புலம்பெயர்ந்துவிட்ட அடையாளம் ஆகியவற்றைப் பேசுகிறான். அவளது உணர்வியல் தேடலுக்குச் சிலவேளை ஒரு தத்துவ வழிகாட்டுகிறான். அவன் அன்பு தருகிறான், துணிவு தருகிறான். துவதி, பணத்தால் அல்ல, பார்வையால், பேச்சால், பிணைப்பால் சாந்தியை அடைய முயல்கிறாள்.
முடிவுரை
துவதி என்பது ஒரு பெண்ணின் உடல், பணம், சாந்தி ஆகியவற்றுக்கிடையிலான உணர்வுப்பூர்வமான, தத்துவ மயமான பயணம். அவள் பொருளாதார வளத்தில் சாந்தியைத் தேடுகிறாள், ஆனால் மனித பிணைப்பில் அதை உணர்கிறாள். இது இன்றைய புலம்பெயர்ந்த இலக்கியத்தில் ஒரு மிக முக்கியமான பெண்ணின் குரல்.
விமர்சனம்
துவதி துருவத்தில் வதியும் திருமகள்- புலம் பெயர்ந்தவர்களுக்குப் பிறந்து, பணக்கார நாட்டில் ஏழ்மையின் பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்வதற்கும், இந்த நாட்டின் கலாச்சாரத்தோடு தன்னை அடையாளப்படுத்தவும் முயலும் ஒரு பெண்ணின் உடல், அவளின் உளவியல், சமூக, கலாச்சார, மற்றும் தத்துவப் பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துகின்ற ஒரு நாவல். துவதி என்கின்ற இந்தப் புதினம் பனிதேசத்தில் வதியும் ஒரு இரண்டாம் தலைமுறை ஈழப்பெண்ணின்? வாழ்வைச் சுடரொளி போல வெளிச்சமிடுகிறது.
அறிமுகம்
‘துருவத்தில் வதியும் திருமகள்’ என்பது ஒரு நாவல் அல்ல, அது ஒரு உளவியல் சுயவிமர்சனக் குரல், ஒரு புலம்பெயர்ந்த இரண்டாம் தலைமுறை தமிழ்ப் பெண்ணின் மனதின் சுழற்சி. பனி மூடிய துருவத்தில் மனதில் மூடி வைக்க முடியாத உண்மைகள், உடல், பணம், காதல், கலாச்சாரம், குற்ற உணர்வு, சுதந்திரம், மற்றும் சோகம் ஆகிய கோர்வையால் பின்னப்பட்ட புதினம். அதற்கு மேலும் மெருகூட்டும் தியாகலிங்கத்தின் கவிதை உரைநடை, அது தத்துவ முரண்பாடு மற்றும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான நேர்மை மூலம் பிரதிபலிக்கின்றது.
லெ. முருகபூபதி
இவரைப் பற்றி விவரித்து இருப்பது போலப் பனியினையும் பனி தேசத்தையும் ஆறாவது திணையாகப் பிரகடனப்படுத்தும் விவரணைகளோடு, பயணம், பரிதாபம், விமான நிலையம், பனியின் முகங்கள், விமானப் பயணம் என்று இவை அனைத்தும் ஒரு பெண்ணின் உடல் அனுபவங்களின் உவமைகளாக அமைகின்றன. பனியில் வழுக்கும் பாதை, மார்பின் ஆட்டம், பார்வையின் நாணம் அப்படியாக அனைத்தும் பாதிப்பு மற்றும் தெளிவுநிலைக்கான உருவகங்களாகத் தூவப்பட்டு இருக்கின்றன.
நட்பு, நாணம், நம்பிக்கை என்கின்ற உணர்ச்சிகளோடு, ராணியா, லேனா, வியாத்த போன்றவர்கள் நாயகியின் வாழ்வில் எதிரொலிக்கும் பக்கங்கள். ‘நான் இந்த நட்பிற்குத் தகுதியானவளா?’ எனும் கேள்வி, அவளின் மனப்போராட்டத்தை எதிரொலிக்கிறது. உதவிக்காகச் செல்லும் தொழிலில், ‘தமிழ்ப் பெயர்’ ஒரு உளவியல் தடையாக மாறுகிறது.
மதம், மாமிசம், மனிதநேயம்
மதம், மாமிசம், மனிதநேயம் என்கின்ற விசாரணையில் ‘மதத்தை அல்ல, மனிதநேயத்தை மட்டும் பூசிக்கிறேன்’ என்ற பதில், நாயகியின் சுயநிலைப் பிரகடனமாக அமைகிறது. ‘அரசியலாலும், மதத்தாலும் மாடுகள்கூட நிம்மதியாக வாழவும் முடியவில்லை, சாகவும் முடியவில்லை’ என்ற வரி, நாவலின் சமூக விமர்சனத்தின் நரம்பாக அமைகிறது. காத்திருப்பு பற்றிய சிந்தனையின் சுழற்சி, ‘காத்திருப்பு என்பது ஒரு சொல் மட்டும் அல்ல, அது அகலித்த ஆழ்ந்த அர்த்தங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டது’ மனிதன் மட்டுமல்ல, மிருகங்களும் காத்திருக்கின்றன. ஆனால் காதலுக்காகக் காத்திருப்பது மனிதனுக்கே உரியது. ‘நீள் சாய்வு இருக்கையில் இருப்பது வசதி என்றாலும் மனது அமைதி கொள்ளவில்லை’ எனும் வரி, உடலின் ஓய்வும், மனதின் அலைச்சலும் எவ்வாறு வேறுபடுகின்றன என்பதை உணர்த்துகிறது.
சேவை, சிக்கல், சுயநிலை
சேவை, சிக்கல், சுயநிலை, பிரதாபனிடம் மீண்டும் செல்வது, ஒரு சேவை அல்ல அது ஒரு சோதனை. ‘நான் ஒன்றும் அவர் பெண்டாட்டியும் இல்லை, அடிமையும் இல்லை’ என்ற வரி, நாயகியின் மனநிலை மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘ஓம் ஐயா’ என்ற வாக்கியம், சேவை அறத்தின் புன்னகையாகவும், பாசத்தின் மறைமுகமாகவும் அமைகிறது.
அழகு, குற்ற உணர்வு
அழகு, குற்ற உணர்வு, உடல் அரசியல், ‘இந்த அழகுதான் என்னுடைய அம்மாவைக் கொன்றுவிட்டது’ என்ற வரி, உளவியல் சிதறலின் உச்சமாக அமைகிறது. ‘அழகில்லாவிட்டால் உங்களுக்கும் நான் தேவைப்பட்டிருக்க மாட்டேன்’ என்ற கேள்வி, பெண்களின் உடல் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார மதிப்பீடு ஆகியவற்றைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
பிசாசு, தேவதை
பிசாசு, தேவதை, பிணைப்பு… ‘பிசாசுகள் எங்களுக்குள் வாழும்’ என்ற வரி, மனித உறவுகளின் இருண்ட பக்கங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘நீ தேவதை’ என்ற புகழ்ச்சி, ‘நிரந்தர ஒப்பந்தம் செய்தால் பிசாசாக மாறிவிடுமோ?’ என்ற பயத்தில் சிதைகிறது.
பித்துரோவின் பொருளாதார உறவின் எளிமைப்படுத்தல்
பித்துரோவின் பொருளாதார உறவின் எளிமைப்படுத்தல், ‘பித்துரோவுடன் நிகழும் புலனத் தொடர்பு, உறவின் விலைமதிப்பீடு, திருமண எதிர்ப்பு, மற்றும் உணர்வுகளின் விலைவாசி ஆகியவற்றை சுட்டிக்காட்டுகிறது. ‘கடையில் வாங்கிச் சாப்பிட்டோம், அலுவல் முடிந்ததும் தடமில்லாது சென்றோம்’ என்பது, மேற்குலகின், இல்லை மொத்த உலகின் இன்றைய உறவின் நவீன பொருளாதார வடிவமாகிறது என்பதைக் கூறுகிறது. சுடர், ராகினி, அவள் வாழ்வின் சுடரொளியாக… ‘அன்ரிக்குக் கோப்பி கொண்டு வந்திருக்கிறம்’ என்ற குட்டித் தேவதையின் வருகை, மனிதநேயம் என்ற ஒளியின் வருகை. ‘ராகினி எனக்குப் புத்தராக ஞானம் தந்தாள்’ என்ற வரி, போதையின் பின் புனிதத்தின் பிறப்பு. ‘நாம் தடம் பதிக்க வேண்டியது இல்லை’ என்ற ராகினியின் வார்த்தைகள், புதுமை, பரிவு, மற்றும் பணி ஆகியவற்றின் சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன.
நூர் கெயார்
நூர் கெயார்: நான்கு பெண்கள், ஒரு இலட்சியம், நாங்கள் நால்வரும் சேர்ந்து ‘நூர் கெயார்’ என்கின்ற அமைப்பை உருவாக்கி…’ — இது நாவலின் முடிவும், இயக்கத்தின் தொடக்கமும். ‘நூர்’ என்பது ஒளி, வடக்கு, நோர்வேயெனப் பல பொருளில் எடுத்துக் கொள்ளலாம். ‘கெயார்’ என்பது பராமரிப்பு. ‘நூர் கெயார்’ என்பது ஒளியால் பராமரிக்கப்படும் வாழ்க்கை. இது போதையின் பின் புனிதம், சுயநலத்தின் பின் சேவை, சோர்வின் பின் சுடரொளி.
முடிவு
துவதி என்றால் என்ன? துருவத்தில் வதியும் திருமகள். அது அத்தோடு நின்றுவிடவில்லை. இந்த நாவல், ‘துவதி’ என்ற சொல்லைப் பலவகையில் சோதிக்கிறது. துவதி ஒருவகையில் தகுதிகளின் விரிவாக்கமாகிறது
- உடலுக்கான தகுதி: பார்வைக்கு, இரசனைக்கு
- பணத்திற்கான தகுதி: வாழ்விற்கு, சுதந்திரத்திற்கு
- கலாச்சாரத்திற்கான தகுதி: சுமைக்கு, மறுப்பிற்கு
- காதலிற்கான தகுதி: வெளிப்படைக்கு, மறைப்பிற்கு
- நட்புக்குத் தகுதி: பகிர்விற்கும், ஒளிப்பிற்கும்
- வேலைக்குத் தகுதி: விசுவாசத்திற்கும், சுயநலத்திற்கும்
- சேவைக்குத் தகுதி: பாவனையா, பாசமா?
- அழகுக்குத் தகுதி: வாழ்வின் வாய்ப்புகளுக்கா, அழிவுகளுக்கா?
- பொய்க்குத் தகுதி: சுதந்திரத்திற்கா, சிதைவிற்கா?
- வாழ்வுக்குத் தகுதி: சா வரும்வரை, ஒளி பரவும்வரை
இவை அனைத்தும், ஒரு குடியேற்றத் தமிழ்ப் பெண்ணின் சுயவிமர்சனக் குரலில், நுட்பமாக, நெருக்கமாக, நெஞ்சை நொருக்கும் அழகில் பேசப்படுகின்றன. ‘துவதியின் தகுதி’ என்பது ஒரு சோதனை அல்ல அது ஒரு சுயநிலைப் பிரகடனம்.