வளையக்கல்

நான்கு முனை நட்சத்திர உருவத்தைக் கொண்ட "நான்கு தேவதைகள் மற்றும் பேரீச்சை மரங்களுடன் கூடிய வளையக் கல். பெருநகரக் கலை அருங்காட்சியகம் (நியூயார்க்)

சிறு முன்தோற்றத்தை உருவாக்கப்படுவதில் தவறு:

மரங்களால் பிரிக்கப்பட்ட, முழு நீளப் பாவாடை அணிந்த பெண்களின் உருவங்களைக் கொண்ட மைய விளிம்பு, பதினைந்து வெவ்வேறு விலங்குகளின் விளிம்பு உருவம், மற்றும் நான்கு முனை நட்சத்திரங்களின் விளிம்பு உருவம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட ஒரு முழுமையான வளையக்கல்லின் விவரம், கிளீவ்லேண்ட் கலை அருங்காட்சியகம்.

வளையக்கல் (Ringstone) என்பது மௌரியப் பேரரசு (சுமார் கி.மு. 322–185) மற்றும் அதைத் தொடர்ந்து வந்த சுங்கப் பேரரசு கிமு (ஏறத்தாழ கி.மு. 187–78) காலகட்டத்தில் இந்தியாவில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு தனித்துவமான கலைப்பொருள் மற்றும் சிற்றுருவச் சிற்பமாகும். அவை பொதுவாக கிமு மூன்றாம் அல்லது இரண்டாவது நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை. அவை ஓரளவு ஒரு டோனட் போன்ற வடிவத்தில் உள்ளன. ஆனால் நேராக வெளிப்புற விளிம்புகளுடன் அவை தட்டையாகவும், முகப்பில் சமமாகவும் உள்ளன. அவை கல்லில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றின் மேற்புறத்தில், மையத்தில் உள்ள ஒரு வட்டத் திறப்பைச் சுற்றி பல அலங்காரப் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய மிக நேர்த்தியான புடைப்புச் சிற்ப வேலைப்பாடுகள் உள்ளன. பலவற்றில், நான்கு முனைகள் கொண்ட நட்சத்திரம் ஒரு தொடர்ச்சியான விளிம்பு வடிவமாக இடம்பெற்றுள்ளது. அவற்றின் விட்டம் தோராயமாக 2.5 முதல் 4 அங்குலம் (64 முதல் 102 மிமீ) வரை இருக்கும்..

இவற்றின் நோக்கமும், நடைமுறைப் பயன்பாடும் தெளிவற்று, புதிராகவே உள்ளது. அவற்றுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட மத நோக்கமோ அல்லது கருத்தரிப்பை ஊக்குவிப்பது போன்ற ஒரு பொதுவான நோக்கமோ இருந்திருக்கலாம். வடிவமைப்புகளின் மீது உலோகத் தகட்டை அழுத்துவதன் மூலம் நகைகளின் பாகங்களைத் தயாரிக்கவும் இவை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். சுமார் 70 வளையக்கற்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் பல துண்டுகளாக மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன.2014 இல் தாய்லாந்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது இந்தியத் துணைக்கண்டத்திற்கு வெளியே இருந்து கிடைத்த முதல் கண்டுபிடிப்பாகும்; இது இந்தியாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது.

இம்மாதிரியான வளையகற்களை முதன்முதலில் அலெக்சாண்டர் கன்னிங்காம் விவரித்தார். அவர் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் அவற்றில் ஒன்றின் படத்தை வெளியிட்டார். 1980-ஆம் ஆண்டின் சுவராஜ் பிரகாஷ் குப்தா கணக்கெடுப்பின்போது, ​​குறைந்தது 32 வளையக்கற்களும் 36 வட்டக்கற்களும் பதிவு செய்யப்பட்டன; இந்த எண்ணிக்கை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது.

அலங்காரம்.

இவற்றின் வடிவமைப்புகள் வேறுபடுகின்றன. ஆனால் அவற்றின் சிறிய அளவைப் பொருட்படுத்தாமல், அனைத்து மாதிரிகளும் நேர்த்தியாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. பல கூறுகள் பல்வேறு விதமான அமைப்புகளில் காணப்படுகின்றன. பொதுவாக, துளையின் சரிவான பக்கங்களில் கீழ்நோக்கிச் செல்லும் மிக உட்புறப் பகுதியில், நான்கு பெண் உருவங்கள் நின்ற நிலையில் உள்ளன; அவற்றில் பல, "முழுமையாக வெளிப்பட்ட பிறப்புறுப்புகளுடன்" நிர்வாணமாக, முழங்கால்களை வெளிப்புறமாக வளைத்து, குதிகால்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து, நகைகள் மற்றும் விரிவான சிகை அலங்காரங்களுடன் காணப்படுகின்றன, மேலும் மரங்கள் அவற்றைப் பிரிக்கின்றன. பல கற்களின் விளிம்புகளைச் சுற்றியுள்ள உருவங்களில் நான்கு முனை நட்சத்திரங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. அங்குள்ள பெண்களை 'தேவிகள்' என்றோ அல்லது 'தாய் தெய்வங்கள்' என்றோ விவரிக்கலாம்; மேலும், பல்வேறு இனங்களாகவோ அல்லது பனை இனங்களாகவோ தோன்றும் மரங்களை 'வாழ்வின் மரம்' என்றும் விவரிக்கலாம். ஆனால், இந்த விளக்கங்கள் அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை..

மையத்தில் ஒரு துளையைக் கொண்ட, ஓரளவு ஒத்த தந்தத் தட்டின் ஒற்றைப் பகுதியில் மட்டும் பெண்களின் நிற்கும் உருவங்கள் உள்ளன. இது கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் காலமிடப்பட்டுள்ளது. .

• 
  கிளீவ்லேண்ட் கலை அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள முழுமையான வளையக்கல்
• 
  உடைந்த நிலையில் கிடைத்துள்ள வளையக்கல், பிரித்தானிய அருங்காட்சியகம்
• 
  தேவிகளும் பனை மரங்களும்" மற்றும் நான்கு முனை நட்சத்திர உடைந்த வளையக்கல்.

நோக்கம்

வளைய கற்களுக்கான பல்வேறு நோக்கங்களும் பயன்பாடுகளும் முன்மொழியப்பட்டுள்ளன. ஆனால் எந்த கோட்பாடுகளும் பரவலான வறவேற்பை பெறவில்லை. மெல்லிய உலோகத் தகடுகளை, பெரும்பாலும் இந்தியப் பண்பாட்டில் எப்போதுமே முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தங்கத் தகடுகளை, அடித்து நகைகளாக வார்ப்பதற்கான அச்சுகளாக இருந்தன என்பது அதில் ஒரு கோட்பாடாகும். ஆனால் அந்தக் கோட்பாட்டை ஆதரிப்பதற்கான சான்றுகள் பண்டைய காலங்களிலிருந்து எஞ்சியிருக்கும் எடுத்துக்காட்டுகள் மிகக் குறைவு. சில அறிஞர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை என்றாலும், தாய்லாந்தில் 2014 ஆம் ஆண்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு கண்டுபிடிப்பைத் தொடர்ந்து இந்தக் கோட்பாடு ஓரளவு வலுப்பெற்றது. மெல்லிய தங்கத் தகடுகளின் துண்டுகளுக்கு அருகில் கண்டெடுக்கப்பட்ட அந்தத் துண்டுகளில் ஒன்றில், அதே நேரத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மோதிரக்கல்லில் இருந்ததைப் போன்றே ஒரு விலங்கு வடிவமைப்பு இருந்தது.

இலங்கையைச் சேர்ந்த வரலாற்றாளர் ஆனந்த குமாரசுவாமி இவ்வகையான வட்டக் கற்கள் நகைகளாக அணியப்பட்டிருக்கலாம் என்று கூறினார். இருப்பினும், மற்ற அறிஞர்களிடையே இவை அணிவதற்கு மிகவும் கனமானவை என்ற ஒருமித்த கருத்து நிலவுகிறது. மற்றவர்கள் அவை தியானத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட பொருட்களாக இருக்கலாம். அல்லது கருவுறுதல் சடங்குகளுடன் ஏதோ ஒரு வகையில் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம் என்று ஊகிக்கின்றனர். ஒரு அறிஞர் எந்த விளக்கமும் இல்லாமல், அவை "உடல் ரீதியான கருத்தடை சாதனமாக" பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்றும் கூட பரிந்துரைத்தார்.

புவியியல் பரவலாக்கம்

சமீபத்திய தாய்லாந்து கண்டுபிடிப்பைத் தவிர, இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் (மௌரியப் பிரதேசம் போன்ற) இடங்களில், வடமேற்கில் பஞ்சாபில் (தற்போது பாக்கித்தான்) உள்ள தக்சசீலத்திலிருந்து கிழக்கில் பீகாரின் பாட்னா வரை பரவியுள்ளன. இவற்றில் பெரும்பாலானவை பெரும் தலைநெடுஞ்சாலையிலுள்ள நகர்ப்புற மையங்களில் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இவை எளிதில் எடுத்துச் செல்லக்கூடியவையாகவும், மிகவும் சீரான பண்புகளைக் கொண்டிருப்பதாலும், இவை அனைத்தும் ஒரே மையத்தில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கலாம். அதற்கு, அடுத்தடுத்து வந்த மௌரிய மற்றும் சுங்கப் பேரரசுகளின் தலைநகராக விளங்கிய பாடலிபுத்திரம் (தற்போதைய பாட்னா) ஒரு தெளிவான சாத்தியக்கூறாகும்..

வட்டுக்கற்கள், கிமு முதலாம் நூற்றாண்டு, பெருநகர அருங்காட்சியகம்.

வட்டுக்கற்கள்

வளையக் கல் மரபானது, வட்டக்கல்லின் தயாரிப்பாக வளர்ச்சியடைந்ததாகத் தெரிகிறது. இது வடிவத்தில் ஒத்திருந்தாலும், பொருளைத் துளைக்கும் ஒரு ஓட்டைக்குப் பதிலாக, மையத்தில் ஒரு சாதாரண வட்ட வடிவ இடைவெளியுடன் கூடிய தட்டையான மேற்பகுதியைக் கொண்டுள்ளது. அவையும் கல்லில்தான் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் அவை அவ்வளவு துல்லியமாகச் செதுக்கப்படவில்லை; அவற்றில் பெரும்பாலும் தாவரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட அலங்காரங்களே உள்ளன. அவை அதேபோல குறுகிய வட்டப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படவில்லை, மேலும் அவை அருவமான வடிவமைப்புகள் அல்லது சின்னங்களைக் கொண்டுள்ளன. விளக்கப்பட்டுள்ள எடுத்துக்காட்டில் (வலதுபுறம்), குறுகிய கொடி போன்ற கூறுகளுடன் ஒப்பீட்டளவில் எளிமையான அலங்காரம் காணப்படுகிறது. வட்டக்கற்கள் பொதுவாக கி.மு. முதல் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவையாகக் காலமிடப்படுகின்றன..

2019 ஆம் ஆண்டில், மியான்மரில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு வட்டுக்கல் குறித்து ஒரு சமகால அறிக்கை வெளியிடப்பட்டது.

சேகரிப்புகள்

மிகப்பெரிய வளையக் கற்களின் தொகுப்பு பாட்னா அருங்காட்சியகத்தில் உள்ளது. பிற பெரிய இந்திய அருங்காட்சியகங்களிலும் இந்தியாவுக்கு வெளியே பெருநகரக் கலை அருங்காட்சியகம், கிளீவ்லேண்ட் அருங்காட்சியகம், பிரித்தானிய அருங்காட்சியகம் போன்ற பல பெரிய அருங்காட்சியகங்களிலும் மாதிரிகள் உள்ளன.

நூலாதாரங்கள்

• "Ball", "Unidentified Artist, Northeast Indian (Sunga Dynasty)", David Owsley Museum of Art Collection, Ball State University (Ivory ring)
• Bennett, Anna (2017), "Sunga ringstone found in Thailand"; photos of lecture slides
• Bennett, Anna (2019), "Suvarnabhumi, "Land of Gold"", in Suvarnabhumi, the Golden Land, 2019, GISDA, PDF
• Lerner, Martin and Kossak, Steven, The Lotus Transcendent: Indian and Southeast Asian Art from the Samuel Eilenberg Collection, 1991, Metropolitan Museum of Art (New York, N.Y.), பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0870996134, 9780870996139, google books
• Siudmak, John, Catalogue No. 5, "Indian and Himalayan Sculpture", 2016, Catalogue No. 2,
• "V&A": "Ring stone" in collection

மேலும் வாசிக்க

• Gupta, S.P., The Roots of Indian Art: Detailed Study of the Formative Period of Indian Art & Architecture – 3rd & 2nd Century BC, 1980 (includes a survey of all examples then known)
• Irwin, J., "Late Mauryan or early Sunga ring-stones", Journal of the Royal Asiatic Society, April 1951, pp. 1–3